lavka.pl | konsultacje, porady i terapie

konsultacje, porady i terapie psychologiczne, porady dietetyczne

jesteś tutaj: strona głównarehabilitacja neuropsychologicznawsparcie rodzin i opiekunów

rehabilitacja neuropsychologiczna

wsparcie rodzin i opiekunów

W społeczeństwie istnieje znikoma wiedza na temat problemów związanych z opieką osób o zaburzeniach neuropsychologicznych. Opiekunowie i rodziny w zetknięciu z realną sytuacją choroby bliskiej osoby pozostawieni się często sami sobie. Wynika to z faktu, że nie są oni w wystarczający sposób poinstruowani przez specjalistów lub też sami nie są świadomi, że taką wiedzę można otrzymać.

Zarówno sam poszkodowany jak i jego najbliżsi zostają postawieni w zupełnie nowej i nieznanej sytuacji. Członkowie rodziny przeżywają pewien dysonans – najpierw pojawia się zagrożenie życia u członka rodziny, potem śmiertelne zagrożenie mija, pojawia się ulga, ale zaraz trzeba pogodzić się z zaistniałą niepełnosprawnością osoby. W takiej sytuacji ważne jest właściwe postępowanie z rodziną lub opiekunami osoby doświadczającej niepełnosprawności. Szczególną wagę trzeba przyłożyć do sposobu, w jaki informacje i instrukcje postępowania z chorym są przekazywane. Kolejną sprawą jest uświadomienie opiekunów o czekających przed nimi nowymi obowiązkami. Jednak najistotniejsze jest zapewnienie rodziny, że może ona w każdej chwili uzyskać poradę i pomoc specjalisty. Postępowanie z osobami niepełnosprawnymi wymaga odpowiedniej wiedzy i treningu.

Poniżej przedstawiono przykład postępowania z osobą dotkniętą afazją. Pacjent z afazją musi zaadoptować się do nowych warunków życia. Trudność w porozumiewaniu się jest specyficzną formą niepełnosprawności – niemożność czy utrudnienie wymiany informacji może całkowicie zniwelować komunikację osoby chorej z otoczeniem.

Ułatwienie porozumiewania się chorego z afazją (na podstawie Lost for words. Action for dysphasic adults):
1. Do minimum zredukuj dystraktory. Wyłącz TV i radio. Opuść hałaśliwy pokój, jeśli chcesz rozmawiać.

2. Ustaw się tak, by twoja twarz była dobrze oświetlona a oczy były na poziomie naszych. Jeśli ktoś z afazją jest na wózku, usiądź lub kucnij.

3. Przygotuj nas do kontaktu. Nie mów nim będzie nawiązany kontakt wzrokowy. Powiedz imię, dotknij naszego ramienia. Jeśli nie przestajemy mówić uprzejmie powiedz „Słuchaj”. Nie zaczynaj od najważniejszej informacji, daj nam czas na wsłuchanie się w twój głos.

4. Nigdy nie podnoś głosu. Afazja to nie głuchota czy głupota, choć zazwyczaj jesteśmy tak traktowani

5. Nie mów ponad nami. „czy on rozumie?” Nie mów o nas on, ona. To doprowadza do szału! Mów ty i używaj gestów byśmy czuli się wciągnięci w kontakt z tobą.

6. Mów powoli. Wyrażaj na raz tylko jedną myśl. Wyrażaj się tak prosto i precyzyjnie jak to możliwe. Rób przerwy po każdej całości, daj czas na zrozumienie.

7. Bądź konkretny. Słowa: gdzieś, tam, on, coś są ogólne. Zamiast „Gdzie on poszedł?” mów „Czy Józek poszedł do domu?”

8. Szukaj informacji zwrotnych. Patrz czy ciągle kierujemy na ciebie uwagę. Sprawdzaj czy uchwyciliśmy każdy punkt pytając co słyszeliśmy lub pytaniem tak/nie.

9. Gdy komunikacja ulegnie przerwaniu. Gdy prosimy byś powtórzył i dalej nie rozumiemy, powtórz informacje prościej używając innych środków komunikacji. Gesty, mimika, ekspresja twarzy. Pisz słowa, które mogą nam pomóc. Rysuj. Jeśli to nie działa uśmiechnij się, wyraz ubolewanie, spróbujesz później. Nie czuj się źle!. Obydwoje daliśmy z siebie wszystko.

10. Gdy zmieniasz temat daj nam znać. Zrób przerwę, zmień pozycję, „teraz pomówmy o…”

11. Zajęcia niewerbalne, które poprawiają komunikację: oglądanie albumów, gra w karty, domino, rumi itp.

12. Zarezerwuj dużo czasu. Gdy nie możesz teraz daj czas potem. Nie mów za nas.

13. Patrz w oczy i wyglądaj na zadowolonego! Przykro jest rozmawiać z kimś kto się niecierpliwi.

14. Daj nam potwierdzenie. Gdy nas nie rozumiesz przerwij i powiedz to. To denerwujące tracić czas na mówienie do kogoś, kto nas nie rozumie. Gdy nie przestajemy mówić weź naszą rękę i trzymaj, poklepuj aż zaczniemy Cię słuchać. Gdy zrozumiałeś część informacji powiedz ją nam.

15. Pozwól nam przezywać nasze uczucia. Gdy czujemy się sfrustrowani z powodu trudności w komunikacji nie mów: „Dla mnie mówisz normalnie. Nigdy nie zgadłbym, że masz afazję. Nic ci nie jest. Pomyśl ile miałeś szczęścia. Mogło być o wiele gorzej. „Te komentarze oddzielają nas od ciebie, pokazują, że nie respektujesz naszej interpretacji sytuacji.

W Centrum oferujemy poradnictwo dla rodzin osób dotkniętych niepełnosprawnością neuropsychologiczną. Celem naszej pracy jest zaadoptowanie opiekunów do zaistniałej sytuacji oraz nauczenie ich właściwego sposobu komunikacji z osobą chorą. Rodziny chorego będą mogły dowiedzieć się więcej o istocie i możliwościach terapii, uzyskać jasne instrukcje odnośnie tego, co należy, a czego nie należy robić, uzyskać wskazówki dotyczące dalszego postępowania. Istnieje odbycia konsultacji zarówno psychologicznych jak i fizjoterapeutycznych.

serwis