lavka.pl | konsultacje, porady i terapie

konsultacje, porady i terapie psychologiczne, porady dietetyczne

jesteś tutaj: strona głównarehabilitacja neuropsychologicznachoroby degeneracyjne

rehabilitacja neuropsychologiczna

choroby degeneracyjne

Choroby zwyrodnieniowe (choroby degeneracyjne) - choroby powstające w wyniku uszkodzenia strukturalnego tkanek lub narządów.

Leczenie osób cierpiących na choroby degeneracyjne jest niezwykle trudne i wymaga ogromnych nakładów energii psychicznej i emocjonalnej. Opiekunowie spotykają się z brakiem informacji, co do diagnozy pacjenta, objawów oraz sposobów opieki nad nim. W zetknięciu z poważną chorobą brakuje im wsparcia ze strony osób, które przechodzą podobne problemy, kontaktu z ośrodkami zajmującymi się danym schorzeniem itp. Dodatkowo pojawia się obawa czy opiekun poradzi sobie z postępującą chorobą bliskiej osoby i jej dalszym przebiegiem. Będąc wsparciem dla chorego, opiekunowie sami borykają się z rozterkami i konfliktami emocjonalnymi. Powszechnie występującym doświadczeniem opiekujących się chorymi jest poczucie osamotnienia, opuszczenia przez rodzinę i znajomych, którzy nie rozumieją lub wręcz bagatelizują objawy choroby czy sytuację opiekunów, niekiedy nawet strofują ich, wierząc w wymyślone przez chorych krzywdy. Często brakuje im zwykłej rozmowy, konsultacji, zapewnienia, że to, co robią jest dobre. Nie mogą dzielić swoich doświadczeń z chorym, starają się walczyć samemu, zatrzymując w sobie wiele naturalnych, jednak trudnych emocji.
Dzięki konsultacjom opiekunowie mogą nie tylko pomóc cierpiącemu po przez lepsze zrozumienie chorego, ale przede wszystkim pozwolić sobie na wsparcie ze strony terapeuty.

Jedną z chorób degeneracyjnych jest choroba Alzheimera. Leczenie osób z AD wymaga dodatkowej umiejętności pracy z opiekunem. Współpraca ta pomoże choremu w większym niekiedy stopniu niż leczenie farmakologiczne. Istotnym jest także nauczenie się współpracy z grupami wsparcia i pomimo, że jest to działanie w Polsce niepopularne, także wśród lekarzy, to często doskonale uzupełnia wszelkie z konieczności ograniczone działania medyczne (www.alzheimer.pl).

Choroba Alzheimera (ang. Alzheimer’s disease, AD) jest najpowszechniejszym schorzeniem neurodegeneracyjnym w przypadku osób w podeszłym wieku. Objawia się otępieniem – chory przestaje interesować się otoczeniem, traci pamięć, poczucie czasu i miejsca, zdolność oceniania, wykonywania dobrze utrwalonych czynności. Zakłócone zostają podstawowe funkcje poznawcze (afazja, amnezja, agnozja, apraksja) i niepoznawcze (zaburzenia psychiczne oraz zachowania).

Choroba w znaczący sposób wpływa na jakość życia pacjentów i ich opiekunów. Przewlekłe schorzenie Alzheimera jest jedną z najdroższych chorób do leczenia. Do tej pory nie powstały tańsze metody terapii, dlatego ważną rolę odgrywają zaradcze środki wpływające na wzrost subiektywnego poczucia jakości życia chorego i jego opiekunów. Dodatkową trudność stanowi utrudniony kontakt z pacjentami cierpiącymi na AD, ze względu na fakt obniżenia zdolności poznawczych tj: pamięci, uwagi, osądu, wglądu i zdolności komunikacyjnych. Powszechnym zjawiskiem towarzyszącym chorobie AD jest depresja i zaburzenia nastroju. Szacuje się, że około 15-50% chorych na AD wykazuje objawy depresji (Olin i in.2002).

Objawy chorego na AD za (www.alzheimer.pl):
a) zaurzenia poznawcze
b) zaburzenia pozapoznawcze (zaburzenia zachowania i nastroju)

Chory ma trudności z przypominaniem sobie nazwisk, słów, często gubi różne przedmioty codziennego użytku. Zadaje ciągle te same pytania, zapomina o istotnych datach lub rocznicach.
Pojawiają się kłopoty z pamięcią nie tylko krótkotrwałą ale deklaratywną (jest to pamięć służąca przypominaniu aktualnych zdarzeń i informacji) i proceduralną (to znaczy jest to wiedza o tym jak wykonać daną czynność).
Pogłębiająca się choroba powoduje, że chory przestaje rozpoznawać otoczenie, twarze znajomych i wraz z rozwojem choroby swoich bliskich.
Problemom poznawczym towarzyszą zaburzenia nastroju i zachowania. W różnych fazach choroby stwierdza się wystąpienie depresji.
W późnym okresie choroby stwierdza się zaburzenia zachowania takie jak; bezcelowe chodzenie, błądzenie (ang. wandering) wykonywanie ciągle tych samych niecelowych ruchów. Częste są objawy wytwórcze, urojenia trucia, zazdrości, porzucenia, oddania do domu opieki. Komunikacja między chorym a opiekunem staje się bardzo trudna, ze względu na fakt, że opiekun postrzegany jest niekiedy jako osoba zagrażająca, uzurpująca.

Możliwe jest wystąpienie poniższych objawów w przebiegu choroby:
- zespołu Charlesa Bonneta - czyli halucynozy wzrokowej. Przejawia się występowaniem halucynacji złożonych z kolorowych obrazów ludzi, zwierząt przy czym chory zdaje sobie sprawę z ich nierzeczywistości.
- objawu lustra. Chory nie rozpoznaje swojego odbicia w lustrze. Traktuje je jako żywą, wrogą postać.
- objaw telewizora. Chory sądzi, że wydarzenie na ekranie telewizora dzieją się wokół niego- nie chce np. rozbierać się jeżeli telewizor nie jest wyłączony).
- skrajnych stanów emocjonalnych: rozdrażnienia, drażliwości, nieufności, zaburzeń snu
- zaburzeń wzrokowo-przestrzennych
- apraksji
- zaburzeń mowy, aż do całkowitego zaniku w ostatniej fazie choroby
- pojawiają się objawy zespołu parkinsonowskiego. W ostatnim okresie 10% chorych miewa duże napady padaczkowe. Czasami w ostatniej fazie choroby obserwuje się mioklonie ( u ok. 10%) i zaburzenia połykania.
- pojawiają się alogiczne zachowania chorego np. tzw "upadki".

Chorzy zazwyczaj długo nie mają żadnych zaburzeń ruchowych potem pędzą głównie tryb życia siedzący i dopiero w ostatniej fazie chorzy pozostają w łóżku w ostateczności przyjmując pozycję "embrionalną". Przyczyna zgonu jest zwykle zapalenie płuc; w erze pampersów znacznie rzadziej zakażenie dróg moczowych”.


Bibliografia:
1. Olin i wspól.(2003). Diagnostic criteria for depression of Alzeheimer’s disease (DAD) [w] Res Pract Alzheimers Dis, 7, str. 174-179

2. Polska strona choroby Alzheimera, www.alzheimer.pl

serwis